~๐JuSt..Me..And..MySelF๐~

เมื่อทบทวนวิธีชงเมื่อครู จึงรู้ว่า เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้นอีก
ต่อไปฉันจะใส่ส่วนผสมทุกอย่างอย่างบรรจง

..

..

นาฬิกาบอกเวลาเก้าโมงครึ่ง
สำหรับเราแล้ววันนี้เป็นอีกวันหนึ่ง ที่หลังจากราวน์เช้า
ก็จะต้องไปออกตรวจที่คลินิกฝากครรภ์ หรือ ออก ANC ตามตารางของวอร์ดสูติ

ลมเย็นพัดตีหน้า เมื่อเดินผ่านประตูตึก
สะบัดให้ป้ายนิสิตแพทย์ที่ติดอยู่ที่เสื้อด้านซ้ายปลิวขึ้นเป็นจังหวะ
ถึงจะใส่เสื้อนิสิตและเสื้อกาวน์สองชั้น บางครั้งถ้าลมพัดแรงๆ ก็ทำให้รู้สึกขนลุกได้  
ราวกับจะตอกย้ำถึงฤดูหนาวที่นานๆครั้งจะได้สัมผัสกับลมเย็น  ..

…

..

ห้องเบอร์ 4 เป็นเบอร์ที่ถูกฉโลกกันเราในวันนี้ ..
ประตูถูกเปิดออก คนไข้ถูกขานชื่อ และนำมานั่งรอตรวจหน้าทุกห้อง ..

นิสิตแพทย์ชั้นปีที่สี่ซึ่งมีประมาณเก้าคน ก็จะต้องทำหน้าที่
ซักประวัติเพื่อดูความเสี่ยงในการตั้งครรภ์ และตรวจหน้าท้อง
แล้วจึงรายงานผลให้อาจารย์ทราบ และมาตรวจซ้ำอีกครั้ง  ..

หลังจากเวลาผ่านไปอีก 15นาที อาจารย์ก็มาถึง และ การตรวจครรภ์ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเคย .. 
วันนี้ก็เช่นกัน ถึงแม้จะอากาศหนาวเพียงไร โรงพยาบาลก็จะเปิดแอร์เท่าเดิม
 ทำให้ทั้งคนไข้และเจ้าหน้าที่ ยืนสั่นไปตามๆกัน ...
นอกจากนี้ ถือว่าเป็นวันที่อาจารย์มาค่อยข้างน้อย  
หลังจากซักประวัติแล้ว จึงต้องใช้เวลาสักพักกว่าอาจารย์จะมาตรวจซ้ำ ..

เด็กหญิงน่าตาน่ารักเดินเข้ามาในห้องตรวจพร้อมคุณแม่.
ระหว่างที่ตรวจครรภ์คุณแม่ เด็กหญิง นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตรวจ  
ในมือหนึ่ง ถือ ห่อมะขามแก้วที่แกะไว้ครึ่งหนึ่ง
ส่วนอีกมือ ถือหนังสือนิยายที่มีรูปเจ้าหญิง เจ้าชาย และ ปราสาทหลังใหญ่ที่ดูคล้าย ทัช มาฮาลที่หน้าปก

…

มะขามแก้ว .. เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการถนอมอาหาร ..
ใครๆก็คงเคยเรียนเกี่ยวกับการแปรรูปผลิตภัณฑ์ทั้งนั้น
พูดง่ายๆก็คือการยืดอายุให้บางสิ่งบางอย่างที่ต้องการถนอมไว้นานๆ
ไม่ว่าจะผัก ปลา นม มะขาม หรือกระทั้ง รัฐวิสาหะกิจให้ยืดอายุออกไปตามที่เราต้องการ ..

จนเผลอคิดไปว่า จะเป็นไปได้มั๊ย
ที่จะแปรรูป ยืดเวลา เก็บถนอมความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้ ..
ให้คงอยู่กับเราตราบนานเท่านาน

หลังจากตรวจคุณแม่เสร็จ ก็จะต้องรอเวลาที่อาจารย์มาตรวจซ้ำ

เด็กน้อยเห็นว่าตรวจเสร็จแล้ว จึ่งกระโดดขึ้นมานั่งข้างคุณแม่ 
เปิดหนังสือภาพออก และเรียกร้องให้คุณแม่อ่านหนังสือให้ฟัง .. 
หน้าแล้วหน้าเล่าที่คุณแม่พลิกไป พร้อมกับอ่านนิทานไปเรื่อยๆ 
ถึงแม้จะไม่ถึงหน้าสุดท้าย ก็เดาได้ว่าตอนจบ จะต้องเป็น
“ เจ้าหญิง และ เจ้าชาย ครองรักกันอย่างมีความสุขตลอดกาล ...”

...

...

เด็กหญิงคงไม่รู้ว่า ตลอดกาล ยาวนานเกินไปสำหรับการดำรงอยู่
โดยเฉพาะสิ่งของที่จับต้องไม่ได้ ทั้งรัก ชอบ เกลียด โกรธ
ต่างก็ต้องสลายไปตามกาลเวลา ..

อาจารย์มาถึง และตรวจท้องคุณแม่ ยืนยันว่า เราตรวจได้ถูกต้อง..

ก่อนกลับออกไป เด็กน้อยและคุณแม่ หันมาขอบคุณ
เผลอมองไปที่รูปปราสาททัชมาฮาลที่หน้าปก

ทัช มาฮาล ..
อนุสรณ์แห่งความรัก ที่ กษัตริย์ ชาจาฮัน สร้าง
เพื่อเป็นที่ระลึกถึงคนรัก ที่ตายเมื่อคลอดลูกคนที่ สิบสี่ ..
ภายใน สลักเสลาไปด้วยรูปภาพ คำกลอน เรื่องราว
ที่แสดงถึงความโศกเศร้าเสียใจในการจากไป
และความรักที่มีต่อภรรยา

.... 

บางที ทัชมาฮาลเอง อาจจะเป็นคำตอบของคำถามในข้างต้น

....

ทัชมาฮาลเอง..ก็อาจเป็นผลิตผลจากการแปรรูป
ความรู้สึกรักที่มีมากมาย  ให้เป็นสิ่งที่จับต้องได้  
และ กลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนบนโลก ต่างซาบซึ้ง ..
และ ถนอมความรู้สึกนั้นมาเป็นร้อยปี .. 

..

..
แม้ว่ามุมตัส มาฮาล ภรรยา จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

เหงา

เป็นครั้งแรกที่พูดได้เต็มปากว่าเหงา

ที่จริงเพราะว่ายุ่งๆ และ มีอะไรให้ทำจนขี้เกียจมาอัพเสปซ

แต่ตอนนี้ พอเหงาก็ดันกลับมาอยากอัพใหม่

ขึ้นวอร์ดมาเป็นเดือนแล้ว แต่ก็ยังเหงาอยู่ เหมือนจะปรับตัวไม่ได้ซะที

อาจเป็นเพราะไม่สนิทกับเพื่อนบนวอร์ด

อาจเป็นเพราะเบื่อ กับการตื่นมาราวน์ตั้งแต่หกโมงกว่า และเลิก ห้าหกโมงตอนเย็น

อาจเป็นเพราะ ต้องอยู่หอคนเดียว (ไอ้พวกหอชายขาดการติดต่อ)

อาจเป็นเพราะ เดี๋ยวนี้ขี้เหงาเกินไป จิตใจอ่อนแอ

หรืออาจเป็นเพราะ ว่าง ในเวลาที่คนอื่นไม่ว่าง และไม่ว่างในเวลาที่คนอื่นว่าง

ทำให้รู้สึกว่าชีวิต มันต้องอยู่คนเดียวตลอดเวลา

ไปเรียนก็ไปคนเดียว

กินข้าวก็กินคนเดียว

แล้วแต่ดวงว่าวันนั้นจะมีใครใจตรงกันลงมากินเป็นเพื่อน

อ่านหนังสือ ก็อ่านอยู่บนหอคนเดียว เปลี่ยวโคส

จนบางทีก็คิดไปว่า นี่กูอยู่คนเดียวไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ

พอว่าง (หลังจากนอนจนอิ่ม) ก็ไม่รู้จะทำอะไร

ไม่รู้จะโทรหาใคร  ชวนใครไปไหนมันก็ไม่ว่าง  และ ก็ไม่ได้พยายามจะว่างมาเจอกัน

บางครั้ง ก็ถามตัวเองว่า ไอ้เพื่อนที่เคยมี มันหายไปไหนหมดวะ !

กุทิ้งมัน หรือมันทิ้งกุ หรือ ยังไงกันแน่

อีกสองอาทิตย์จะสอบ และพรุ่งนี้จะต้องไปรับเคส..

แต่ก็ยังไม่อยากอ่าน และไม่อยากขึ้นวอร์ด  รู้สึก depress อย่างแรง..